Generaal Maczek Museum                                                          

Grote eer voor Poolse veteraan uit Breda

BREDA - Hij is niet echt dol op onderscheidingen, maar de Gouden Medaille voor Verdiensten ging hij gisteren maar wat graag ophalen in de Poolse ambassade in Den Haag.

Alfons Raichert (84) uit Breda is een van de laatste veteranen van de eerste Poolse Pantserdivisie die nog kan vertellen over de bevrijding van Breda, op 29 oktober 1944.

Hij doet dat dan ook regelmatig in het Generaal Maczekmuseum, waar hij twee zondagen in de maand tekst en uitleg geeft aan de bezoekers. Hij vermoedt dat hij daarvoor is voorgedragen.

Maar hij heeft ook andere verdiensten: twintig jaar lang reed hij met de auto naar Krakow om het plaatselijke blindeninternaat te voorzien van kleding en speelgoed, heel veel speelgoed. Zo'n anderhalf jaar geleden pas is hij daarmee gestopt. "Alfons, zeiden ze tegen me, jij hebt al zoveel gedaan. En het was natuurlijk een hele trip. Maar ik denk dat Frans Ruczynski, voorzitter van het Maczekmuseum, mij naar voren heeft geschoven. Ik wist wel dat ik een medaille zou krijgen, maar dat het een gouden is, dat is een hele eer."

Dat het gisteren de dag van het Poolse leger was, maakte het uitstapje ook nog een stuk gezelliger. "Veel eten en drinken. Wodka, bier, wijn. En mooie Poolse dames", zegt hij knipogend. Zijn vrouw ging niet mee, want ondanks dat die ook 84 is, moest ze tennissen. "Bovendien geeft ze niets om dit soort bijeenkomsten. Even goede vrienden, hoor", zegt de veteraan, die door zijn dochter Hella naar Den Haag werd gebracht. Zij noemt haar vader een echte feestneus en er zijn nogal wat Poolse feestjes. In het clubblad van Polonia staat hij dan ook regelmatig met foto's. "Waar vrouwen zijn, ben ik ook", zegt hijzelf. En dat was eigenlijk ook al in 1944 toen hij als 19-jarige soldaat met de troepen van Maczek Breda bevrijdde. En daar zag hij Annie staan, bij de winkel van Jaak van Wijck aan de Ginnekenweg. 'Wat een mooie meid, dacht ik, wat een leuke vrouw', vertelde hij ooit. Gisteren, uitgerekend op de dag dat precies zeventig jaar geleden 'die rotmoffen' Polen binnenvielen, kreeg hij de gouden medaille uit handen van ambassadeur Janusz Stanczyk. Er waren collega's die scheefliepen van de medailles, maar hij liet ze thuis. Om in Den Haag te komen, kocht hij een TomTom. Die moest zijn dochter nog even anders instellen. Hij had automatisch gekozen voor het stemmetje van een Poolse dame.

NAAR BOVEN TERUG